Home Buscamos Bloggers   |   Favoritos  
 





Ere erera baleibu icik subua aruaren

del.icio.us:Ere erera baleibu icik subua aruaren digg:Ere erera baleibu icik subua aruaren spurl:Ere erera baleibu icik subua aruaren wists:Ere erera baleibu icik subua aruaren simpy:Ere erera baleibu icik subua aruaren newsvine:Ere erera baleibu icik subua aruaren blinklist:Ere erera baleibu icik subua aruaren furl:Ere erera baleibu icik subua aruaren reddit:Ere erera baleibu icik subua aruaren fark:Ere erera baleibu icik subua aruaren blogmarks:Ere erera baleibu icik subua aruaren Y!:Ere erera baleibu icik subua aruaren smarking:Ere erera baleibu icik subua aruaren magnolia:Ere erera baleibu icik subua aruaren segnalo:Ere erera baleibu icik subua aruaren gifttagging:Ere erera baleibu icik subua aruaren

 

SISTIAGA_25

10 BAFICI 2008: Foco Malditos

1968 Color 75´
Género: experimental
Dirección: José Antonio Sistiaga
Guión: José Antonio Sistiaga
Fotografía: José Antonio Sistiaga 
                                                                                        

Si pasaban esta película en los cines de barrio de mi niñez, el Tamagni o el Hispano, era para pelea. La cinta corre sin imágenes reconocibles, sin actores, sin paisajes. Pero algo hay, en rigor, en la pantalla. Colores, manchas, multiformidad. Ya el título es lo menos convencional.

De hecho, el ver estas imágenes,  me inspira lo que tú, vos o usted están leyendo ahora. Sigo viendo rayas, manchas multicolores, movimiento, pero de lo que yo creo que es una película de cine, nada.

“El cine es pura emoción estética” puede uno encontrar escrito en cualquier manual o en una revista. Es una función de prensa, es decir, no pague mi entrada para estar aquí, nada tengo que reclamar al salir.

De hecho, pienso, que muchas veces con actores, guión, títulos y “algo” que podríamos llamar historia o relato, corre cada cosa por esa misma pantalla, y allí no hay reclamo: por convención es una película.

Todo sigue igual en la pantalla: colores, formas. Nadie dice ni pío entre el público de prensa, gente de cine y estudiantes. Manchas violetas, negras, rosas. No “se ve” nada. Algunos optan por una retirada silenciosa. Ya pasaron 35 minutos.

No hay sonidos. Pensaba que en los 70` esto hubiera sido motivo de debate espontáneo en la sala. Recuerdo que a los 17 años fuí al Teatro San Martín, de Buenos Aires,  a ver “Esperado de Godot”, de Samuel Becket, y me sentí desolado, como hoy, al no captar nada de lo que pasaba frente a mi.

El catálogo cuenta que cada fotograma de esta puesta ha sido pintado por Sistiaga. Corren 24 fotogramas pintados por segundo. Más de 100.000 cuadros durante los 75 minutos. 

Ya pasaron 45 minutos, faltan 30, pero no llegaré al final. La pregunta surge solita. ¿Somos tan funcionales que no nos damos tiempo para digerir algo nuevo, distinto, raro? Si. Parece que somos.

Gustavo Camps


You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.

AddThis Social Bookmark Button


Print This Post Print This Post
Related Post

Leave a Reply

Controlia